Dahil Love ang Pinakamagandang Cliché

Aaminin kong isa ako sa mga taong masyadong idealistic ang tingin sa pag-ibig.

Love? To me, the most beautiful cliché. Hindi nakapagtataka na some people spend their lives searching for love. Hindi na rin bago na pag-ibig ang tema ng mga sikat na pelikula, kanta, palabas sa TV at libro. Ang sarap kasi, to fall in love.

‘Di na bago sa mga nakakakilala sa ‘kin na mahilig ako sa cheesy eklat. Gusto ko ng sweet, bongga, obvious, nagsusumigaw na pag-ibig. ‘Yun yata ang goal ko in life dati, ang magkaro’n ng gano’ng klaseng love, Siguro, sa mga na-absorb ko din dahil mahilig ako sa teleserye, love stories na pelikula, at romance novels.

Sa totoo lang, kung hindi pa ako na-inlove at nagka-boyfriend, ‘di ako magigising sa katotohanang may mas makabuluhang klase pa pala ng pag-ibig kaysa sa head-over-heels-sweep-me-off-my-feet type of love. May mas masayang pakiramdam pa pala kaysa sa kilig. May mas sweet na mga salita pa pala kaysa sa I love you. May hihigit pa pala sa sarap ng falling in love. And no, hindi ito bastos.

Mas masarap pala, to be in love.

Being in love. Ang phase ng pag-ibig matapos ibaba ng telon, matapos ang paglabas ng The End sa screen, matapos rumolyo ng credits, matapos ang huling nota ng bawat love song.

Ang phase matapos ang ligawan stage. Ang stage ng pagsuyo at pambobola. Ang stage ng – aminin – pagsisinungaling. Or sige na nga, pagha-hype ng personal traits para mas appealing. Pwede ring pagyayabang. Here-are-my-positive-attributes-so-love-me stage. In other words, tapos na ang pagbebenta ng sarili.

Lumipas na rin ang honeymoon stage. ‘Yung panahong ang bawat text message niyo, umaaabot ng three pages (or more). “Good morning, baby. I love you. I miss you so much. Ingat ka today. Can’t wait to see you. Mwah!” “Good night, honey. I love you. Mwah! I miss you so much. Dream happy dreams of me. Can’t wait to see you again tomorrow. Text mo ako paggising, ha.” Pare-pareho lang ang laman. Iba-iba lang ang placement ng I love you, I miss you at Mwah.

Ang stage na hatid-sundo si gurla, at matagal bago makapaghiwalay pagkatapos ng buong araw na magkasama. Hug hug muna kasi mami-miss niyo agad ang isa’t-isa. Magastos na stage para kay boylaloo, dahil usually siya pa ang nagbabayad sa date. (And ito ang stage na lagi kayong nagde-date.) ‘Eto ‘yung halos magkapalit na kayo ng mukha. Nagseselos na ang mga friends dahil “laging sa kanya ang oras mo.” Sa ibang couple, ito ‘yung maliliit na bagay lang pinag-aawayan na. Mas sweet raw kasi kapag kakabati lang.

May mga dumadaan din sa ang-cold-mo stage. Ito ‘yung unti-unti na kayong nasasanay sa presensya ng bawat isa. It’s either: ‘yung isa, magsasawa na sa kakadikit no’ng isa at magc-crave na ng ibang company. Mararamdaman ‘to ni partner at iisiping “hindi na mahal” o “nanlalamig na” ang significant other.  Or: Pareho lang kayong mabo-bore dahil ang dating extraordinary part of your day ay nagiging ordinary na, and you both become cold kasi monotonous na. Wala ng excitement. Wala na ang kaba na dulot ng questions asked sa first phase ng pag-ibig – “Gusto niya rin ba ako?, “Kailan niya kaya ako sasagutin?”, “Sign ba ‘yung *insert kung anong chorvang ginawa/sinabi niya* na may gusto siya sa ‘kin?”, “Ano kaya ang gagawin niya sa first monthsary namin?”

Dito na minsan nagkakaalaman kung siya ba talaga ang gusto mong makasama until you die. Yes, until death, dahil technically, dalawa lang naman talaga ‘yan. It’s either you break up, or you choose to spend the rest of your lives together. And when your significant other starts to feel normal, then shit gets real. Because the truth is, no matter how extraordinary s/he may seem at first, s/he will always end up as an ordinary part of your life.

To others, it may sound wrong. Pero ngayon ko lang na-realize na ‘yun siguro ang mas makabuluhang pag-ibig. Kapag ordinary o normal ka na sa buhay niya – parang pagtulog, paggising, pagkain, pagtae, pag-ihi. Hindi ka na pwedeng mawala, kasi ‘pag nawala ka, may mali na sa sistema niya. Ordinaryo ka sa buhay niya na parang paghinga. Lagi mo nang ginagawa, hindi dahil gusto mo, kun’di dahil kailangan. Kun’di dahil parte ka ng sistema.

And maybe at first, gusto ko ng sweep-me-off-my-feet-head-over-heels type of love. Pero ngayon, kuntento na ako sa normal. If being normal means being part of someone’s whole, at pagkakaroon ng isang taong bumubuo rin sa ‘kin.

Hindi man conventional ang simula ng love story ko at marami mang nagsasabi na ako ang nanligaw, dumaan din naman ako sa ligawan stage na mainly kilig. Sa maniwala man kayo’t sa hindi, nagse-send din naman dati ng super cheesy texts ang boypren. Nangulit din naman siya. (Please, don’t deny.) Kahit ga’no pa kami kagulo no’ng umpisa, umabot din kami sa honeymoon stage, ge, na nag-a-I love you 20 times a day, nagde-date every day at hindi nagsasawa sa mukha ng isa’t isa.

Pinagdudahan ko rin (actually, praning ako by nature, so) kung mahal niya pa ba ako. Lagi ko ‘yang tinatanong (given the unconventional beginning plus tingin ng mga tao na ako nga ang nanligaw at malabo ang mata niya shit blah), at hirap akong maniwala. May mga kung anek-anek na issue pa na dumaan pero, hi, hello, everyone, kami pa rin. (In your face(s)! Joke.) Bottom line is, akala ko itong mga phases/stages of love ang pinakaimportanteng parte ng relasyon namin at ng love in general pero well, hindi pala.

Mas masaya ako ngayon na, hindi lang siya ang may mahal sa ‘kin, pati pamilya niya. Mas nakakahaba pala ng buhok kaysa sa kahit anong regalo o surprise ang ipakilala sa magulang, sa pamilya, at maramdamang tanggap ka.

Na ang dating “Good morning baby blah blah blah blah, *undending declaration of love” ay “Morning bubu” na lang at “Mownin” na lang minsan.

Na sa tuwing makakakita kami ng couples of the earlier stage, pagtatawanan na lang namin sila. “Magiging normal din kayo.”

Na nakakautot ako freely sa harap niya, at siya sa harap ko. Hindi ko na kailangang mag-make-up dahil duh, alam naman niya ang bruhang itsura ko pagkagising. Ang pagsasabi ng “may kulangot/muta/tinga ka” ay hindi na awkward. Pati “natatae ako” at “hindi pa ako naliligo.” Alam kong kahit ga’no ako kadugyot, mahal niya pa rin ako. (At beh, mahal pa rin kita kahit minsan umaabot ka ng tatlong araw na walang ligo.) Yes, the more kadiri, the more meaningful love is.

Na nahilig na ako sa panonood ng stand-up ni Kevin Hart, o ng kahit anong nakakatawang video ng black guys o thugs. At lately, ng babies. Na may mga joke kami na kami lang ang tatawa. Na may mga hilig kami na kami lang ang nakakaintindi.

Na kasama ako sa mga future plans, at kasama akong nagpaplano.

Na hindi ko na kailangang magpaganda o magpasexy. Dahil mas masaya tumaba ng sabay.

Na hindi na niya kailangang sabihing mahal niya ako ulit-ulit, kasi alam ko na.

Na hindi lang ako basta girlfriend, kun’di pamilya.

Ito ang being in love ko. Iba-iba tayo sigurado. Pero lahat tayo, balang araw, magiging ordinaryo sa taong mahal natin. And that should be the goal.

Aaminin kong isa ako sa mga taong masyadong idealistic ang tingin sa pag-ibig. Pero may kanya-kanya naman tayong ideal pagdating sa love. Ngayon, para sa ‘kin, ideal ang pag-ibig ng buhay ko. Because my ideal love is love that is just normal.

And my love today is beautiful, because it is as normal as breathing.

(www.sba.ph)