Sa akin ka pinakamasaya

Sa tuwing nag-aalala ako dahil pakiramdam ko, mahal mo pa siya, lagi mong sinasabing sa akin ka pinakamasaya.

Ako, na pumulot sa lahat ng basag na piraso mo nang magpakawasak ka para sa kanya. Ako, na nagkasugat-sugat habang sinubukan kang buuin ulit. Ako, na napagod at napapagod na yakapin ka para manatiling dikit-dikit ang basag-basag mong piraso.

Sa akin ka pinakamasaya, sabi mo.

Pero kahit kailan, hindi mo gagawin sa akin ang lahat ng ginawa at kaya mong gawin para sa kanya. Hindi natin aalalahanin at paghahandaan ang mga mahahalagang araw. Hindi mo ipagsisigawang mahal mo ako. Hindi ka luluhod sa harap ko kung dumating man ang araw na iiwan kita, dahil hindi. Dahil sabi mo, sino mang umalis ay hinding-hindi mo na babalikan. Kaya hindi ka babalik sa akin kapag umalis ako, kahit sinabi mo rin sa akin na kapag siya ang bumalik, kakainin mo ang lahat ng sinabi mo.

May anino ng alaala niya kahit saan tayo lumingon. May bakas ng mapait pero gustong gusto mong kahapon. Sa kanta, pagkain, libro, lugar, palabas at pelikula, lahat, kaya mong ikonekta sa kanya. Kahit ilang beses mong ipilit na kinalimutan mo na ang nakaraan dahil sa akin, sa ngayon, ka pinakamasaya, ramdam ko ang pagpigil mong gumawa ng bagong alaala dahil matatabunan ang mga alaala niyang hanggang ngayon baon mo, araw araw.

Hindi ko kayang angkinin ang mga bagay na matagal mo nang isinuko sa kanya. Paano ko ipagsisiksikan ang sarili ko sa espasyong nakuha na ng iba. Sa kanya ang isip mo pagmulat ng mata pagkagising at bago pumikit pagtulog, sa mga panaginip, sa rurok ng kalasingan. Kahit paulit-ulit kong pulutin ang basag-basag mong piraso, hindi ka mabubuo. Hindi mabubuo ang isang taong may nawawalang puso.

Sa akin ka pinakamasaya, alam ko, at gagawin ko ang lahat para sa ‘yo. Ako ang sasalo ng lahat ng lungkot mo. Kahit na bawat lilingon tayo, siya ang maaalala mo. Kahit pilit mong itago, nakikita ko. Kahit gusto ko nang maging bulag para maniwala akong ako na talaga ang mahal mo, alam kong kahit sa pinakamadilim, siya at siya pa rin.

Sa akin ka nga pinakamasaya.

Pero iba ang pinakamasaya sa pinakaminahal. Pwede kang maging pinakamasaya dahil pinakamasaya ka sa pagpili mong hindi na ibigay ang lahat.

Para hindi ka na maging pinakamalungkot.

Advertisements

Absence

Every step I take as I walk on the hard, concrete path is mechanic. I know this place by heart; I go here at every waking moment.

I hear a mixture of sounds that could only be of happiness – the shouts of children playing (and of their mothers calling them), the chirps of the birds, the whistle of the wind, the barks of the dogs, the footsteps of people… some swift, some gentle… and the buzz of their conversations.

This place is my sanctuary, I think, as I breathe the fresh scent of the early morning breeze, that reminded me so much of her sweet breath when she used to plant soft kisses on my cheeks and lips.

As I feel the cool wind touch my arms, I remember the feeling of her skin when she used to tap my arm and tell me, “I’m still here;” or when she would hug me when I cried at night when the darkness became monotonous, it was too much; or the feel of her hand as she held mine when we walked through this very same park.

Everything feels the same, but something is wrong.

Maybe I miss the sound of her voice as sweet as honey, telling me stories that for a moment, gave me sight.

I take a few more careful steps and I trip on something – a cat, a rock, a dog, a person’s foot – I don’t even know. I used to be able to tell but now I can’t.

She’s gone and the darkness became what it was – just darkness.

Paghihintay

“Paa,” naiiritang bulong ng katabi mo, tsaka tinapik ang hita mo para patigilin ang paa mong kumukuyakoy. Tumingin ka sa relo na umaandar naman pero parang hindi. Isang oras pa bago makauwi.  Inangat mo ang ulo mo para tignan ang professor mong nakaririndi, kanina pa kasi nag-momonologue. Gusto mong sumigaw, Sir, wala naman pong nakikinig, baka sakaling manahimik na siya at tapusin na ang klase. Pero hindi ka pa nasisiraan ng bait. Bukod sa puti na ang lahat ng buhok ni sir, daig pa nito ang nag-memenopause kung magsungit. Kaya kinagat mo na lang ang labi mo.

Tingin uli sa relo. Napabuntung-hininga, limampu’t walong minuto pa.

“Paa!” ulit ng boses sa’yong tabi, mas malakas, mas iritable. Kanina niya pa kasi sinasabi. Kanina pa niya tinatapik-tapik ang hita mo pero ang likot-likot mo pa din. Galaw dito, galaw doon, parang kiti-kiting masarap tirisin. Inip na inip ka na, gusto mo na siyang makita.

N’ung huli mo siyang makita, niyakap ka niya ng mahigpit. Excited na excited ka na na mayakap siya ulit. Sinabi niya pa sa’yo, ikaw lang. Ang sabi niya, aalagaan kita, hindi kita papabayaan. Tinignan niya ang mga mata mo at bumulong, hindi ko hahayaang masaktan ka. Ang sabi niya, ang gusto ko, lagi kang masaya. Niyakap mo siya pabalik.  At kasabay ng pagyakap mo sa kanya ay ang pagyakap mo sa kanyang mga pangako.

Gustung-gusto mo na siyang makita, at marinig ulit ang mga pangakong binitawan niya. Gustung-gusto mo ng marinig mula sa kanyang bibig na mahal ka niya, na mahal na mahal ka niya, at hindi iiwan, hindi pababayaan. Alam mong hinihintay ka na niya.

Kaya kanina ka pa hindi mapakali at kanina pa uwing-uwi. Kanina ka pa bumubulong ng dasal sa lahat ng mga santong kilala mo, kahit konti lang sila, na sana bumilis ang oras at uwian na.

Tumingin ka sa relo, Apatnapung minuto. Kulang ka kasi sa mga kilalang santo.

Okay lang, sandali na lang naman ang apatnapung minuto. Makikita mo na ang tanging lalaking nagpasaya sa’yo. Ano ba naman ang matagal na oras ng paghihintay kung sa dulo n’un, makakasama mo na siya. Wala lang ang paghihintay.

Sa puso mo, siya ang una. Higit sa iba, higit kanino man, walang makahihigit sa pagmamahal mo sa kanya. Kahit matagal siyang nawala, kahit n’ung mga panahong wala siya, wala kang ibang inisip kundi ang mga pangako niya, na alam mong hindi napako. Na naniniwala kang tinutupad at tutuparin niya pa rin. Kasi alam mo, mahal na mahal ka rin niya. Na sa puso niya, ikaw rin ang una.

Pinagtatawanan ka nila kasi, pinipilit mong darating siya. Sabi nila, nahihibang ka na. Sabi pa nga ng Mommy mo, para kang tangang naghihintay sa wala. Pero ‘di ka nakinig sa kanila. Hindi naman nila alam na nangako siya, nangako siyang pasasayahin ka niya.

Pero alam nila na hanggang ngayon, ‘di ka pa rin masaya.

“Louise, tinitignan ka ni sir, ano ka ba ba’t sa bintana ka kasi nakatingin,” sabi ng katabi mong kulang na lang ay sapatusin ka. Tumingin ka sa professor mong nag-momonologue at sinalubong ka ng mga matang nag-aapoy sa galit. Lumunok ka ng isang timbang laway. Ngumiti ka na lang. Pulang-pula ang mukha mo sa kahihiyan. Inalis niya ang tingin sa’yo at nag-monologue ulit. Buntung-hininga. Inip na inip ka na.

Tumingin ka sa relo. Tatlumpung minuto. 

Ano na kayang itsura niya ngayon? Napa-ayos niya na kaya ang maliit na siwang sa pagitan ng ngipin niya sa harap? Tumaba na kaya siya, o daig pa din ng kawayan ang kanyang katawan? Suot niya pa din kaya lagi ang sumbrerong asul na kupas na, at ang relong itim na laging pinapalitan ang baterya? O kaya ang singsing na iniingat-ingatan niya na n’ung minsang mahulog sa butas ng lababo, pinatawag pa ang tubero? Iniisip niya kaya kung ano na ang itsura mo?

Siguro. Sabi niya sa’yo dati, walang tatalo sa’yong ganda. Kahit may siwang din sa pagitan ng ngipin mo sa harap, at kahit may nunal kang malaki sa gitna ng noo na ngayon, tinakpan mo na ng bangs. Lagi ka niyang hahalikan sa pisngi at titignan na para bang ikaw lang ang babaeng gusto niyang pagmasdan. At kahit alam mong hindi, maniniwala ka kahit saglit. Wala nga sigurong tatalo sa’yong ganda. Sabi kasi niya.

Pero lumipas ang mga araw, mga buwan, mga taon, at wala namang nakapansin ng ganda mong walang makatatalo, kaya ‘di ka na naniwala. Walang kahit na sino man ang nagpunas ng luha mo habang umiiyak ka dahil sa kung ano, walang nagbigay ng tsokolate at mga regalo tuwing birthday mo o Pasko, walang tumatalon sa tuwa ‘pag may nagawa kang maganda. Wala ng pumupuri. Wala ng sumusuyo sa’yo tuwing nagtatampo. Wala ng bumubuhat sa’yo na parang prinsesa. Hindi mo na maramdaman na prinsesa ka. Kasi nawala siya. Iniwan ka. 

Hindi, hindi ka niya iniwan.

Biglang umingay ang palgid at napansin mong lumabas pala ang professor. Akala mo, uwian na, pero hindi tumatayo ang mga kaklase mo. Malamang, ‘di nanaman ma-kontrol ng professor mo ang pantog niya. Tumingin ka sa relo, dalawampu’t limang minuto pa. “Shit,” bulong mo, at padabog na sinara ang libro sa mesa mo. “Napano ka?” tanong ng katabing naiirita.

“Bagal ng oras e,” sabi mo, at napangisi siya. “Lagi naman, sa subject niya.”

Napailing ka na lang. Hindi, mas mabagal ngayon, ‘di hamak na mas mabagal ngayon. Yumuko ka na lang, pinatong ang ulo mo sa mesa, nagpasalamat na sandaling tumigil sa pag-momonologue ang professor mo. Konting tiis na lang naman, makikita mo na siya uli

N’ung huli mo siyang makita, kumain pa kayo sa labas. Binili niya pa para sa’yo ang paborito mong one-piece chicken sa Mcdo, hiningi pa ang leg part dahil alam niyang ‘yun ang gusto mo. Pina-large niya pa ang coke mo dahil alam niyang kulang sa’yo ang regular. Pinagmasdan ka niya habang kumakain, sabi niya ‘di daw siya gutom. Nakikinig siya sa mga kwento mo. Naririnig niya lahat kahit ang bilis mo magsalita, kahit nagsasalita kang punung-puno ang bunganga mo ng kanin at chicken. Tapos pumunta kayo sa parke sa plaza. Umupo sa bakal na bench na walang sandalan. Tahimik lang pero masaya ka. Kasi pakiramdam mo, walang pwedeng masamang mangyari, kasi magkasama kayo.

Umuwi na kayo at sa labas ng bahay ka niya niyakap. Sa labas ng bahay nangako siya, na mahal ka niya, ‘di ka niya pababayaan, ‘di niya hahayaang masaktan ka. Na gusto niya, lagi kang masaya. Sinabi niya ‘yon na may luha sa mga mata niya. Kaya niyakap mo na lang siya pabalik, kasi ayaw mong makitang umiiyak siya. ‘Di mo napansing tumutulo na din pala ang mga luha mo, hanggang sa humahagulgol ka na, at ng bumitaw ka sa yakap at tumingin sa kanya, humihikbi-hikbi, pinunasan niya ang uhog mo gamit ang damit niya.

“Pasok ka na, anak,” sabi niya. “Happy birthday.”

“Papa,” sabi mo, sabay sinok. “’Di ka papasok?”

“Mamaya na, may pupuntahan lang ako,” sagot niya, nakangiti.

“Pa, sa susunod na birthday ko ulit ha? Mcdo tayo ulit,” humawak ka sa laylayan ng berde niyang polo. Hindi siya sumagot. Hinila-hila mo ang damit niya. “Ha, Papa?”

“Oo, anak. Gusto mo, bawat birthday mo pa eh,” sabi niya.

“Promise, pa?”

“Oo,” sabi niya, dahan-dahang tinanggal ang mga daliri mo sa pagka-kapit sa kanyang damit. “Pumasok ka na. Hinahanap ka na ni Mommy.”

Kahit ayaw mo pa, pumasok ka na. Sinunod mo si Papa dahil lagi ka namang sumusunod sa kanya. Sinusuway mo si Mommy pero si Papa hindi. Si Papa kasi, mahal na mahal ka. Si Papa kasi, ikaw ang prinsesa. Ikaw, hindi si Mommy, dahil lagi siyang inaaway ni Mommy. Ikaw ang pinakamahal ni Papa at siya ang pinakamahal mo.

Nagising ka sa kalabit ng kaklase mo. “Uy, dismissal na. Buti na lang ‘di na bumalik si sir, ‘di ka nahuling tulog,” sabi niya. Tumingin ka sa relo mo. Alas dose na. Tumayo ka na, inayos ang gamit mo, nagmadali papalabas. Hindi mo manlang narinig ang mga kaibigan mong sumisigaw ng “Louise, sa’n ka pupunta?” at hinahabol ka.

Alas dose kayo umalis para kumain ni Papa sa Mcdo n’un. Kaya sumakay ka ng taxi papunta ng Mcdo kung sa’n kayo kumain ni Papa dati, ‘yung Mcdo na malapit sa bahay niyo. Nangako si Papa na bawat birthday, kakain kayo sa Mcdo. Alam mong sa birthday na ‘to, 18th birthday mo, tutuparin na niya ang pangako niya.

Walong taon ng hindi tinutupad ni Papa ang pangako niya pero umaasa ka pa din. Umaasa na kahit kinabukasan ng 9th birthday mo, hindi mo na siya nasilayan ulit. Wala ka ng narinig sa kanya na kahit ano, kahit paliwanag manlang kung bakit siya umalis. Hindi mo alam kung napagod ba siya sa pagmamahal sa inyo ni Mommy. O baka si Mommy ang napagod kasi away lang naman sila ng away. May babae daw si Papa. Paano magkakaro’n ng babae si Papa kung ikaw lang daw ang babae niya? Siguro, si Mommy ang may kasalanan. Simula naman n’ung umalis si Papa, hindi ka na rin minahal ni Mommy.

Pumasok ka sa Mcdo, umupo sa may pinto, kung sa’n kayo lagi ni Papa. Alam mong darating siya kaya maghihintay ka. Maghihintay ka hanggang gabi, hanggang hanapin ka ni Mommy, na alam na alam kung sa’n ka pupuntahan, kasi walong taon ka ng naghihintay sa Mcdo.

 along taon ka ng naghihintay sa pagdating ni Papa, kasi sabi niya mahal ka niya, ‘di ka niya iiwan, ‘di ka niya pababayaan, ayaw ka niyang masaktan at gusto ka niyang maging masaya. Si Papa na pinaka-nagmamahal sa’yo, pero iniwan ka.

Iniwan ka. Iniwan kayo ni Mommy.

 

Walong taon ka ng naghihintay. Pagsilip mo sa labas, nakita mo si Mommy, umiiyak, nakatitig sa’yo. Hindi na siya naghintay pa ng gabi bago ka sunduin. Tumingin ka sa paligid, at umasa, umasa na sana, sana andito na si Papa.

Pero wala siya.

Tumayo ka na at umalis. Pinuntahan mo si Mommy at pinunasan mo ang luha niya. Hindi mo alam kung bakit hindi ka na umiiyak, kahit walong taon mo ‘yung ginagawa halos gabi-gabi. Hindi mo alam kung bakit sa oras na ‘yon, nangako ka sa sarili mong magiging masaya ka na.

 Tumingin ka sa relo. Ala una na. Tapos na ang paghihintay. Inabot din ng walong taon.

Hindi na siya babalik.