Mahabang mahabang rant of my life.

Minsan, gusto kong maging ibang tao.

Gusto ko, pagdilat ko sa umaga, pipikit ako uli kasi inaantok pa ‘ko. Gusto kong bumangon kung kailan ko gustong bumangon, kumain kung kailan ko gustong kumain, humilata kung kailan ko gustong humilata, at hindi dahil dinidikta ng kung sino mang tao o kung ano mang pagkakataon.

Gusto kong dumaan ang mga oras na wala akong iniisip kun’di ang mga bagay na gusto kong isipin. Gusto kong mabasa ang mga librong matagal na akong hinihintay. Gusto kong manood ng movies na hindi ko napanood dahil wala akong oras. Gusto kong sumulat. Gusto kong kumanta. Ngayon, gusto ko lang magpahinga.

Minsan, gusto kong maging ibang tao.

‘Yun bang hindi ko iintindihin ang mababang mga marka. Hindi sila random na papasok na lang sa utak ko na istorbo sa daloy ng iba ko pang mga iniisip. ‘Yung hindi ko kailangang intindihin ang ibang tao dahil ‘pag hindi ko sila inintindi, damay ako. ‘Yung wala akong ayaw i-disappoint at gustong i-please. ‘Yung sana, kahit minsan lang, hindi ko kailangang gawin ang mga bagay na ayaw ko naman talaga dahil may goal ako na para naman sa ibang tao. Gusto kong gawin ang mga bagay para sa sarili ko.

Sana hindi na lang ako takot na may madismaya kapag hindi ko naabot ang ganito o ang ganyan. Sana hindi na lang sila naniniwala kuno sa kakayahan ko. Sana nu’ng elementary ako, hindi na lang nasulat ‘yung article tungkol sa ‘kin sa isang issue ng school paper namin – na ako raw ang wonderwoman ng batch, dahil kaya kong pagsabay-sabayin ang lahat ng gawain nang hindi napapagod o nabibigo – dahil pinaniwalaan ko ‘yun. Ngayon ko lang nare-realize na hindi naman ‘yun totoo.

Sana, hindi na lang ako nega. Sana, hindi na lang ako praning.

Sana.

Minsan, gusto kong maging ibang tao.

Sawang-sawa na ako mag-alala. Sawang-sawa na akong ilista ang lahat ng mga bagay na dapat kong gawin dahil takot akong hindi matapos. Sawang-sawa na akong akuin ang lahat ng responsibilidad dahil kailangan, dahil dapat, dahil kakayanin at kakayanin ko. Pero pa’no kung hindi ko na pala kaya?

Ayokong isipin na hindi ako sapat pero hindi ko ‘yun maalis sa utak ko kaya sinusubukan ko laging maging higit. Hindi ko maalis ang katarantaduhang pag-iisip na kailangan kong gawin ‘to at gawin ‘yan para may maka-appreciate sa ‘kin at ang mas katarantaduhang pag-iisip na wala pa ring nakaka-appreciate sa ‘kin. Ayokong isipin na mawawala rin lahat kasi ‘di naman ako sapat. Ayokong isipin na wala namang magbabago kung mawala ako sa buhay ng mga tao. Pero shet, wala naman talaga.

‘Pag nawala ako mapapalitan rin naman ako. Hindi naman ako halo-halo with ice cream or bibingka with egg. Sabi ko dati unconditional is always right, na dapat 100% ang binibigay mo sa lahat ng bagay sa buhay mo. Pero minsan iniisip ko, bakit ba ako nage-effort at bigay-todo-bigay-lahat sa lahat ng aspeto sa buhay ko? Eh sa huli, wala rin namang pakialam ang mga tao.

Ayoko nang mag-overthink. Minsan nga ayoko na rin mag-isip.

Minsan, gusto kong maging ibang tao.

Sana hindi na lang ako praning. Nakakapagod gumawa ng sariling problema.

Advertisements

One thought on “Mahabang mahabang rant of my life.

  1. Dear Iza,
    Step 1: Alamin ang tunay na ninanais ng puso.
    Step 2: Palayain ang mga bagay na hindi parte ng nais ng puso.
    Step 3: Gumawa ng mga bagay na naaayon sa nais ng puso.
    Step 4: Wala na, ganoon pa rin. Mageexcel pa rin, pero this time di ka mapapagod o matatakot kasi gusto mo na kasi para sayo na at para na din sa iba.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s