Panukat

Kung ang pag-ibig ay nasusukat,

kailan ito matatawag na sapat?

Masusukat ba ng ruler, o ng meter stick

ang haba ng pasensya,

ang tagal ng paghihintay

o kung hanggang saan kinaya

ang pagtitiis;

Kakayanin ba ng measuring tape

ang distansya

ng mga pusong malayo sa isa’t isa?

Ng weighing scale

ang mga timba ng luha,

o ang bigat ng damdaming

pinuno ng saya

o ‘di kaya’y sama ng loob,

o kaya naman ang pag-gaan

ng pag-ibig na unti-unting nauubos

Eh, ang thermometer

ang init ng pagsisimula

at lamig ng pagtatapos,

o kaya ng stopwatch

ang oras bago ito kinapos;

ang bilis bago mo nasabing

“oo, mahal kita,”

at ang mga minutong lumipas bago ang “ayoko na,”

Pilit nating sinusukat,

inilalagay sa kalendaryo,

na para bang nag-aabang –

ilang buwan, ilang taon, bago huminto?

 

Kung ang pag-ibig ay nasusukat,

siguro may batayan,

kung kailan ito sapat.

Siguro hindi lalabis,

at hindi magkukulang.

 

Kung ang pag-ibig ay nasusukat,

laging may higit, laging may ‘mas’

kaya siguro,

hindi.

 

Kung ang pag-ibig ay nasusukat,

kaso –

hindi. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s